وى در این نامه نوشته است: اى دشمنان قدیمى که سال‌ها در لباس دوست بودید و من شما را با افکار عجیب و غریبم فریب مى‌دادم و شما هم مرا تشویق به این کار مى‌کردید! دست از سر کچل من بردارید. من با میل و رغبت شخصى به این ویلاى تفریحى و استخردار آمده‌ام و مایلم با دوستان جدیدم که در حقیقت بازیاب من هستند نه بازجو روزگار را سپرى کنم.

حجاریان در ادامه مى‌نویسد: من از صبح تا شب در استخر هستم. اصلا نمى‌خواهم از آب بیرون بیایم در حالى که قبلا براى رفتن به استخر دچار زحمت مى‌شدم و تازه بابت هر سانس هم باید 35 هزار تومان پول مى‌دادم.( البته مطمئن هستم اگر موسوى یا کروبى برنده انتخابات مى‌شدند هر سانس استخر 100 هزار تومان مى‌شد و ما این را از قبل طراحى کرده بودیم)

شکر مى‌کنم که به ناطق نوری، جاسبی، زواره اى و رى‌شهرى و... هم رأى ندادم چون الان پشمن با دوستان بازیاب دائم در استخر هستیم زیرآبى مى‌رویم و همدیگر را آب مى‌دهیم و انواع شناها را با وجود از کارافتادگى انجام مى‌دهم.

شما با لاطائلات خود نگران من نباشید من اگر هم بمیرم از خوشى زیادى است.حجاریان مى‌افزاید: اکنون که من این نامه را در استخر مى‌نویسم احساس مى‌کنم از همه افکار گذشته‌ام پشیمانم حتى از رأى دادن به خاتمى در خرداد 76 هم پشیمانم. خدا را یمان مى‌شدم. من الان مى‌فهمم که شوراى نگهبان از همان زمان با چه مشکلاتى مواجه بوده است.حجاریان درباره روز دادگاه نوشته است: اولا پف‌کردگى صورتم به خودم مربوط است اگر صورتم لاغر شده بود مى‌گفتید چرا لاغر است ثانیا خودم با دمپایى آمدم چون به شدت از گذشته پشیمانم و مى‌خواهم پوشش گذشته را ترک کنم ثالثا همه متنى که سعید شریعتى خواند را خودم نوشتم. حتى موقع نوشتن هم داخل استخر بودم.

حجاریان در پایان آورده است: یک بار دیگر بشنوم از من حمایت کرده‌اید و یا نگران سلامتى من بوده‌اید مجبور مى‌شوم اعترافات مهم‌ترى را مطرح کنم. اعتراف درباره راه‌اندازى توفان خس و خاشاک، طراحى ترافیک پس از یک طرفه شدن خیابان ولیعصر، طراحى شبکه نفوذ در کهریزک جهت شکنجه بازدشت‌شدگان، طراحى حمله به کوى دانشگاه و...