دیروز کسی فوت کرد که شاید بشه گفت خودش نبود!
دیروز علی کردان نبود که روی تخت بیمارستان از این دنیا رفت!
دیروز دکتر علی کردان بود که فوت کرد و با خودش مدرکش هم از دنیا رفت!
چرا باید من به عنوان یک جوون ایرانی از مرگ یکی از مسئولین کشورم ناراحت نشم؟! بهتر بگم، نه خوشحال شدم و نه ناراحت!
بی تفاوت بی تفاوت!
این بی تفاوتی از کجا اومد؟
چرا باید کسی که خودش میدونست مدرکش جعلیه و حتی امضای کسانی که پای مدرکش بود هم امضای اساتید حقوق نبود!، با این حال این مدرک رو در زمان رای گیری به مجلس ارائه بده؟ و مدعی بشه مدرک دکترای حقوق داره! و حتی با نیشختد به نماینگان مجلس بگه: من نمیدونستم که ماهیت مدرک من توسط دوستان زیر سوال میره، وگرنه کپی مدرک دکترام رو میاوردم!
چرا باید احمدی نژاد در زمان معارفه کردان به مجلس برای خطاب کردن کردان اون رو دکتر خطاب میکرد؟ همون رئیس جمهوری که در زمان مناظرات انتخاباتی به میر حسین موسوی گفت نباید خاتمی رو دکتر خطاب کنه! چون خاتمی دکترای افتخاری داره و باید لفظ دکتر رو به کسی گفت که تلاش کرده و از پایان نامش دفاع کرده و ...
چرا باید احمدی نژاد اون موقع که میدونست مدرک کردان افتخاری هست اون رو دکتر خطاب میکرد؟
چرا باید احمدی نژاد بعد از اینکه فهمید کردان مدرکش جعلیه، باز هم از اون حمایت کرد و این بار گفت: مدرک مهم نیست و کار کردن هست که مهمه!
چرا باید کردان با این مدرکی که مهم نبوده خوانده شد در هیئت علمی دانشگاه ها میبود و به عنوان استاد حقوق میگرفت از این مدرکش؟
چرا باید کردان به اشتباه خودش اعتراف نمیکرد؟ و تازه ازش حمایت هم میشد؟
چرا کردان باید خم میشد! چرا؟
چرا باید درس نگیریم و امروز شاهد کردان های جدید باشیم؟ چرا باید رحیمی ها و کردان های جدید صاحب مسئولیت بشن؟
آیا جعل انقدر ارزشمند شده که دیگه جرم نیست؟!
هزاران چرا و سوال دارم که بپرسم! اما ...
کاش همه ما تو دنیا طوری زندگی میکردیم که فردا روز وقتی از این دنیا رفتیم کسی نباشه که از مرگ ما خوشحال بشه و یا بی تفاوت باشه مثل من!