اما به راستی همچون هدف نامه هدف درج را نمی دانیم>>

.............................................................................................................................................

پسرم وقتی ۵ساله بود روزی مشغول خوردن بیسکویت بود،

 دوستی از او بیسکویت خواست و من هم از او خواستم

که بیسکویتی به من بدهد. اما بهمن یک بیسکویت بیش‌تر

نداشت بلاتکلیف به هردوی ما نگاه کرد که تنها بیسکویتش

 را به کدام یک از ما دهد. دوست من مشکل را ساده کرد و

 به او گفت: "بیسکویت را به کسی بده که بیش‌تر دوستش

 داری." بهمن نگاهی به هر دوی ما انداخت و به من گفت:

 " بابا من تو را بیش‌تر دوست دارم اما دلم می‌خواهد

بیسکویتم را به او بدهم." هنوز نمی‌دانم آن روز،

 آن بیست چند سال پیش در ذهن پسر ۵ساله‌ام چه

 گذشت که بیسکویتش را به آن دیگری داد، که کم‌تر از

 من دوستش می‌داشت. ولی من دلیلی دارم که چرا

رأی‌ام را به دیگری خواهم داد.

آقای احمدی‌نژاد، برای من دلایل بسیار ساده‌ای وجود دارد که تو را بیش‌تر

 از او دوست دارم. تو برای من یادآور سال ۵۷ هستی. در آن زمان

 اخلاق، آرمان و از خودگذشتگی برای تغییر زندگی مردم

مفاهیمی انتزاعی نبودند؛ چیزهای طبیعی و جزییاتی زنده

 از روحیه و عملکرد میلیون‌ها جوان معتقد و سالم و

راستگویی بودند که می‌خواستند از انقلاب فرصتی

 فراهم آورند تا طبقه‌ی محروم جامعه شرایط بهتری برای

 زندگی داشته باشند. بعد از بیست و چند سال نگاه که

می‌کنم به وضوح آن اعتراض را همراه با افسردگی درونی

 تو را درک می‌کنم. تو همچنان بی‌دروغ «ما»ی سال ۵۷

را زنده می‌کنی. من تو را دوست دارم چون نمی‌توانم به خودم

 راست نگویم که می‌دانم آن‌چه می‌گویی راست می‌گویی.

این واقعیت است که در جهان کنونی قله‌های ثروت با

دست‌اندازی به پله‌های قدرت جایی برای رشد مردم باقی

 نمی‌گذارند.