زمان های قدیم وقتی هنوز راه بشر به زمین باز نشده بود فضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند.
ذکاوت گفت : بیایید بازی کنیم مثل قایم موشک !
دیوانگی گفت و فریاد زد : آره قبوله . من چشم میزارم .
چون کسی نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند .
دیوانگی چشم هایش را بست و شروع به شمردن کرد.یک ... دو ... سه ... !
همه به دنبال جایی بودند تا قایم بشن .
نظافت خودش را به شاخ ماه آویزان کرد .
ضیافت داخل انبوهی از زباله ها مخفی شد .
اصالت به میان ابر ها رفت و هوس به مرکز زمین راه افتاد .
دروغ که میگفت به اعماق کویر خواهد رفت به اعماق دریا رفت !
طعم داخل یک سیب سرخ قرار گرفت .
حسادت هم رفت داخل یک چاه عمیق .
آرام آرام همه قایم شده بودند و دیوانگی همچنان می شمرد. هفتادو سه ... هفتادو چهار ... .
اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود !
تعجبی هم ندارد. قایم کردن عشق خیلی سخت است .
دیوانگی داشت به عدد صد نزدیک می شد که عشق رفت ...
رفت وسط یه دسته گل رز و آرام نشست ...
دیوانگی فریاد زد دارم میام . دارم میام...
همان اول کار تنبلی را دید . تنبلی اصلاً تلاشی نکرده بود تا قایم شود !
بعد هم نظافت را دریافت و خلاصه نوبت به دیگران رسید اما از عشق خبری نبود .
دیوانگی دیگه خسته شده بود که حسادت حسودیش گرفت و آرام در گوش او گفت : عشق در آنسوی گل رز مخفی شده است .
دیوانگی با هیجان زیادی یک تیغ شاخه گل از درخت کند و آن را با قدرت تمام داخل گل های رز فرو کرد .
صدای ناله ای بلند شد .
عشق از داخل شاخه ها بیرون آمد . دست هایش را جلوی صورتش گرفته بود و از بین انگشتانش خون می ریخت .
شاخه های درخت چشمان عشق را کور کرده بود .
دیوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت :
حالا من چکار کنم ؟! چگونه می توانم جبران کنم ؟!
عشق جواب داد : مهم نیست دوست من . تو دیگه نمی تونی کاری بکنی . فقط ازت خواهش می کنم که از این به بعد یار من باش .
همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم .
و از همان روز تا همیشه عشق و دیوانگی همراه یکدیگر به احساس تمام آدم اهی عاشق سرک می کشند . و این بود که ........